Veni, veni, venias. ne me mori facias

     หลายคนเห็นหัวข้อแล้วก็คงจำกันได้อยู่ แต่ถ้านึกไม่ออกลองย้อนนึกไปเมื่อประมาณสิบปีที่แล้ว สมัยที่ข้าน้อยยังอยู่ประถมนั่นเอง สมัยนั่นจำได้ว่าทุกคนต้องเลี้ยงไอ้เจ้าทามาก๊อตกันทุกคน ใคไม่มีเชยมาก บางคนเล่นเลี้ยงทีละหลายเครื่องก็มี

     แต่พอเวลาผ่านมาซักพัก กระแสความนิยมในตัวมันก็หายไป อาจเป็นเพราะจริงๆแล้วฟังก์ชันการทำงานของมันไม่มีอะไรมาก แต่ให้มันกินข้าว เล่นเกมส์ เข้าห้องน้ำ แค่นั่นเอง (ส่วนหลักๆอ่ะขอรับ) เลี้ยงไปซักพักมันก็โต พัฒนาการของมันก็ขึ้นกับการเลี้ยงดู การเอาใจใส่ของเจ้าของ

     ถ้าจำไม่ผิด ข้าน้อยเลี้ยงอยู่สี่รอบเองมั้งขอรับ ตัวแรกเป็นโคตรซาตาน ฮา~ ออกมาตัวดำปี๋ มีเขามีปีกแบบเดวิลเลย ตัวที่สองก็ธรรมดานะ ตัวที่สามนี่แหละที่เป็นนางฟ้า มีปีกมีวงแหวนเทพบนหัว ส่วนตัวสุดท้ายนั่นรู้สึกว่าจะเลิกเล่นไปก่อนที่มันจะโตเต็มวัย เพราะตอนนั้นกว่าจะโตเต็มวัยก็ล่อกันเป็นเดือน เลี้ยงมาสามตัวครึ่งเวลาก็เกือบสี่เดือนเห็นจะได้ เด็กประถมอย่างข้าน้อยที่สามารถติดอะไรได้สี่เดือนเรียกได้ว่าเก่งแล้วขอรับ

 

     และที่วันนี้ข้าน้อยพูดถึงมันก็ไม่ใช่อะไรหรอกขอรับ คือ ข้าน้อยเกิดอารมณ์อยากกลับมาเล่นมันอีกครั้งนั่นเอง ฮา~ ตอนบอกเพื่อนๆมันก็หัวเราะกันใหญ่ว่าเล่นอะไรของแกนะ มันฮิตตั้งแต่สมัยพระเจ้าเหาไม่ใช่เหรอไง จะกลับมาเล่นเนี๊ยนะ ติ๊งต๊องชะมัดเลยแก เหอๆๆ ข้าน้อยได้แต่ฟังพวกมันบ่น หาเชื่อพวกมันไม่ คนมันอยากเล่นนี่หว่า อีกอย่างเงินที่ใช้ซื้อก็เงินข้าน้อยเอง เอาวะ จะเล่นโว้ย

     จำได้คร่าวๆว่าที่วังหลังมีร้านนึงขายอยู่ หลังเลิกเรียนก็เลยแวบไปซื้อมาตัว ของปลอมอ่ะนะขอรับ ซื้อมา 110 บาท บอกตามตรงว่าโคตรก๋องแก๋งเลย คนขายก็มนุษยสัมพันธ์โคตรแย่ แบบข้าน้อยถามว่าขอลองก่อนได้ไหม เขาก็บอกไม่ได้ถ้าจะลองก็ต้องซื้อ ไอ้เรายังไม่ทันตัดสินใจมันก็ดึงพลาสติคที่เค้าเสียบกันแบตไว้น่ะขอรับออก สุดท้ายข้าน้อยก็ต้องถอยมันมา

     เล่นได้อยู่วันเดียว แบตหมด ตายคามือ -*- เซ็งจิตขอรับ ถ้าไปซื้อถ่านปรอทมาเปลี่ยนก็นะ 50-60 บาท ซื้อใหม่ไม่ดีกว่าเหรอ

 

     พระเจ้ายังเห็นใจข้าน้อย วันต่อมาเพื่อนข้าน้อยก็โทรมาถามว่ายังสนใจเล่นทามาก๊อตอยู่หรือเปล่า พี่เค้าเพิ่งซื้อมาสองตัว โอ้ ซื้อสิขอรับ อยากเล่นๆๆ อันนี้ของแท้ด้วยคงไม่มีปัญหาอะไร และมันเป็นรุ่นที่ connect ต่างเครื่องได้อีกด้วย จะได้หนุกหนานกันเป็นสังคม ฮา~

     สรุปง่ายๆเลยก็ ข้าน้อยเลยซื้อมาอีกเครื่องเล่นคู่กันกับเพื่อน ตัวที่ข้าน้อยเลี้ยงเป็นพี่ของเพื่อนเป็นน้อง พอเปิดเครื่องมามันก็ไม่ทำให้ข้าน้อยผิดหวังเลยขอรับ มันดูดีมาก วัสดุดูทนมือทนเท้าข้าน้อยได้ดี ปุ่มกดสีสรรสวยงามใช้ได้ ภาพที่จอชัด (เอาเป็นว่าของปลอมมันห่วยจริงๆขอรับ ไม่แนะนำให้ซื้อมาเลย)

     เปิดมามันจะแรนดอมเพศให้เรา ของข้าน้อยเป็นผู้หญิงขอรับ ส่วนของเพื่อนเป็นผู้หญิงเหมือนกัน แต่มันรีเซตจนได้ผู้ชายอ่ะ ฟังก์ชันก็เพิ่มขึ้นจากแต่ก่อนจม อย่างเมื่อก่อนอาหารที่มีก็จะไม่เปลี่ยนแปลง อาจจะมีซักสี่ห้าเมนู แต่รุ่นใหม่นี่มีให้ซื้อเพิ่มได้ ทั้งทางร้านในตัวเครื่องเองหรือบนอินเทอร์เนตก็ได้ขอรับ เกมส์ก็จะมากขึ้นตามวัยของมัน

     นอกจากนี้มันยังมีการใส่พาสปอตที่ได้จากเนตลงในเครื่อง แล้วจะได้ไอเท็มหรือแต้มเพิ่มอีกขอรับ ในเวบมันแต่ละเกมส์ที่จะเอาชนะเพื่อให้ได้ไอเท็มก็สุดแสนจะติ๊งต๊อง (แต่ก็เล่น ฮา~) พอคอนเน็กเล่นต่างเครื่องก็ฮาดีขอรับ เรียกว่าได้จะมาเยี่ยมเฉยๆ เล่นเกมส์ร่วมกันหรือส่งของขวัญให้กัน แอบฮาที่ครั้งแรกเครื่องของเพื่อนข้าน้อยมันส่งขี้มาให้ แบบมันไม่ได้แกล้งนะขอรับ เครื่องมันแรนดอมเองต่างหาก

 

     และที่ฮาอีกอย่างคือ บุคคลทั้งหลายที่พบเห็นข้าน้อยเลี้ยงมันจะ feedback กลับมาสองแบบ

          แบบแรก แกนี่มันอายุสมองเกินสี่ขวบแล้วเหรอถึงเล่นมันได้ ติ๊งต๊องเจงๆ

          แบบหลัง น่ารักหวะ เฮ้ย อยากเล่นมั่ง ซื้อมาจากไหนอ่ะ

     ทำเอาข้าน้อยอึ้งนิดๆ ไม่คิดว่าจะมีอีกตั้งหลายคนที่อยากเล่นมัน ไม่ใช่แค่ผู้หญิงนะขอรับที่อยากเล่น เพราะแม้แต่พี่รหัสข้าน้อยเองยังบอกเลยว่าจะกลับไปปัดฝุ่น ใส่ถ่านแล้วเอามาเล่นกับข้าน้อย เพราะรุ่นของพี่ท่านก็คอนเนคต่างเครื่องได้เหมือนกัน ฮา~ เลยขอรับ ไม่คิดว่าคนอย่างท่านพี่จะชอบเล่นของแบบนี้ แถมบอกอีกว่าเพิ่งซื้อมาเมื่อสองปีที่แล้วเอง

 

     สุดท้ายนี่ก็ไม่มีอะไรขอรับ ที่วันนี้อัพก็แบบอยากสร้างกระแสให้มันกลับมาฮิตอีกครั้ง หึๆๆ ถ้าเป็นไปได้นะ จะถวายไวน์แดงให้ศาลเจ้าพ่อแทนเหล้าให้ท่านเปลี่ยนอารมณ์เลยขอรับ

กราบสวัสดีสหายทุกท่านขอรับ

 

ที่ข้าน้อยห่างหายจากการอัพสเปชไปนานนี้ไม่ใช่เพราะขี้เกียจนะขอรับ มันเป็นเพราะข้าน้อยเข้ามาอัพไม่ได้ต่างหาก ส่วนสาเหตุก็ไม่ทราบขอรับ -*- สงสัยมันไม่อยากให้ข้าน้อยใช้มั้งขอรับ เดี๋ยวข้าน้อยก็งอนไปพักพิงกับ exteen ซะเลย ที่โน้นก็เป็นชุมชนที่น่าอยู่ซะด้วย ที่ลูกเล่นให้ข้าน้อยเล่นตั้งเยอะ (แต่ยังไม่ได้เล่นเลยซักนิด ฮา~)

 

วันนี้ที่อัพก็ไม่มีอะไรมากขอรับ แค่อยากทดลองดูว่ามันจะให้ข้าน้อยอัพหรือยัง ถ้าให้อัพก็คงกลับมาตายรัง แบบคุ้นเคยกับการเล่นที่นี่มากกว่า ก็นะอยู่มานาน ดองมาก็หลายเพลาจะจากกันไปง่ายๆอย่างไม่มีเยื่อใยก็เกินไปแล้วขอรับ - -"

 

สุดท้ายนี้ คิดถึงสหายร่วมสำนักทุกที่นะขอรับ ทั้งที่แวะเวียนผ่านทางสเปชนี่ ทางเอ็ม ทางเมลล์ ทางโทรศัพท์ หรือที่ยื่นหน้ายื่นตามารบกวนสายตาตี่ๆของข้าน้อยบางครั้งบางคราว ... แต่ตอนนี้ขอข้าน้อยไปจมกองหนังสือตายก่อนนะขอรับ

 

[ อีติ๋มตายแน่ เสียดสีสังคมชั้นสูง เพื่อชุมชนชั้นกลาง โดยกลุ่มคนชั้นล่าง ปีนี้ เร็วๆนี้ ]

ยินดีต้อนรับสู่สเปชที่ร้างลาการอัพมานานกว่า 3 เดือน -*- นานดีนะขอรับ

 

 

 

เมื่อวานข้าน้อยเพิ่งกลับมาจากทัวร์ระนองขอรับ เสด็จแม่ลากไปบ้านสวนมา เหอๆ ที่โน้นหนาวแล้วขอรับ ไม่น่าเชื่ออ่ะขอรับกลางคืนเกือบ 20 องศา มีแต่ต้นไม้ใบหญ้าเต็มไปหมด ได้ฟีลไปอีกแบบขอรับ ><

 

พอกลับมาถึงบ้าน โอ้แม่เจ้า เกรดออกแล้วขอรับ ทั้งๆที่ตอนเช้าเพิ่งโทรคุยกะไอ้ฝนอยู่ว่าปีนี้เกรดออกช้าจัง ยังไม่ออกซักกะตัว เหอๆๆ ทั้งๆที่จริงๆแล้วเกรดตัวแรกของข้าน้อยออกตั้งแต่วันที่ 30 ตุลา - -" วันที่ออกเดินทางไประนองนั้นเองขอรับ ถึงกับเซ็งไปเลย แบบว่าแอบเครียดกับคะแนนไอเอสตั้งแต่แรกเห็นอยู่แล้ว สอบวันที่ 15 ตุลา คะแนนดิบออก 18 ตุลา ข้าน้อยได้ 86.97 จัดลำดับก้ออยู่อันดับ 20 จาก 178 คน เหอๆๆ แอบหวังเอลึกๆ และในที่สุดข้าน้อยก้อได้เอตัวแรกมาประดับในทราบสคิปเป็นวิชาไอเอสขอรับ T^T ซึ้งใจมากมาย แบบจะได้มีกำลังใจในการเรียนวิชาโทต่อไป หรือพูดตรงๆเลยก้อ จะได้มีกำลังใจต่อสู้กับจาวาในเทอมนี่ -*-

 

ส่วนอีกสามตัวก้อค่อนข้างเป็นไปตามคาดขอรับ แจ๊บได้ เอ ฝนเลยอดเลี้ยงข้าน้อยเลยขอรับ แง่มๆๆ ข้าน้อยเองก้อไม่ต้องเลี้ยงมัน แบบว่าสัญญากันไว้ว่าถ้าข้าน้อยไม่ได้เอมันจะเลี้ยงข้าน้อย ส่วนถ้ามันได้บีอัพ ข้าน้อยก้อจะเลี้ยงมันขอรับ ถ้าตัวนี่ไม่ได้เอนะขอรับ มีหวังข้าน้อยน้ำตาตกในตายแน่ๆอ่ะขอรับ เรียนสัปดาห์ละ 6 ชั่วโมง ทนกล้ำกลืนฝืนทนเรียนเพราะหวังเอมาประดับซักตัว พอเรียนถึงได้รู้ว่าความเสี่ยงได้เอก้อสูงอยู่ แบบเด็กที่คิดแบบข้าน้อยเยอะอ่ะขอรับ แต่ก้อดีและได้เอมาอีกตัว เอิ๊กๆๆ

 

อีแอล ตัวนี่ตอนมิดเทอมข้าน้อยท๊อปเซคเชียวนะขอรับ 55+ แต่ทำไฟนอลไม่ได้เลยอ่ะ เซ็งมากมายเลยขอรับ คาดหวังว่าได้บี สุดท้าย ข้าน้อยก้อได้ บี สมใจเลยขอรับ - -"

 

ตัวสุดท้ายที่ออกก้อสแตดขอรับ อันนี้ไม่อยากหวังมาก ค่าความแปรปรวน(ของอาจารย์ป้า)ค่อนข้างสูง สุดท้าย ซี ขอรับ สรุปเลขทุกตัว ซีตลอดกาล ไม่ว่าจะเป็น 152 แคล สแตค ทีนี่ก้อเหลือ 320 ตัวสุดท้ายแล้นที่เป็นเลข เย้ๆๆ ดีใจขอรับ T^T

 

อีกสองตัวที่เหลือก้อไม่รู้ว่าอีกกี่ชาติถึงจะออก โดยเฉพาะ 115 ที่ปีที่แล้วออกตอนมกรา เอาเหอะ ไงข้าน้อยก้อทำอะไรไม่ได้ ได้แต่นั่งรอคะแนนหลักสองกะ 115 ต่อไป แต่ที่แน่นอนเลยก้อคือต้องออกก่อนวันที่ 3 มกราแน่นอน เพราะในเวบสำนักทะเบียนบอกว่าเป็นวันสุดท้ายที่จะให้ส่งเกรด เหอๆๆ นานเจง

 

 

 

ส่วนตอนปิดเทอมคราวนี้ 19 วัน พร้อมแพลนมากมายของข้าน้อยก้อบรรลุไปเพียงเศษเสี้ยงเท่านั้น ที่แพลนไว้ก้อมี อ่านภราดรให้จบ อันนี้ถือเป็นเมนหลักของปิดเทอมเลย แต่ปัจจุบันข้าน้อยอ่านไปได้แค่บทที่สองครึ่งบทเองขอรับ - -" แหะๆๆ อ่านนิยายที่ดองไว้ + ที่เพิ่งซื้อมาปีนี้ อันนี้อ่านไปได้แค่ 3 เล่มเองขอรับ เหลือที่ยังไม่อ่าน 20 กว่าเล่ม เซ็งจิตเลยขอรับ ไม่รู้เมื่อไรจะอ่านจบซักที เหอๆๆๆ ดูซีดีที่ซื้อมาให้หมด อันนี้ก้อเกือบสำเร็จขอรับ ดู my girl จบไปเรื่อง แหะๆๆ จริงๆเหลืออยู่ 6 แผ่นอ่ะขอรับ สนุกมากมายเลยขอรับ ข้าน้อยว่าสนุกกว่ากุงซะอีก (เจ้าหญิงวุ่นวายกับเจ้าชายเย็นชาอ่ะขอรับ) พระเอกก้อน่ารักขอรับ แต่พระรอง จองวูได้ใจข้าน้อยไปตามระเบียบ 55+ แหมๆ ถ้าเป็นข้าน้อยนะ เลือกจองวูไปแล้น ไม่รอกองซานหรอก เชอะๆๆ ทบทวนภาษาทั้งหลายแหล่ อันนี้ก้อยังไม่ได้ทบทวนซักภาษาเลยขอรับ แหะๆๆ ไม่ว่าจะเป็นไทย อิงค์ จีน ญี่ปุ่น เกาหลี เหอๆๆ เอาเหอะ --- ---"

 

 

 

และก้อมาถึงส่วนธีมหลักของการอัพครั้งนี่ ตามชื่อเลยขอรับ "เปิดเทอมนรก" อันนี้เป็นความรู้สึกส่วนตัวของข้าน้อยเองขอรับ แหะๆๆ แบบเริ่มตั้งแต่ข้าน้อยคิดจะลง IS311 เป็นตัวแรกเลย ไม่ว่าจะมีเสียงคัดค้านมาจากใครหลายๆคนที่ข้าน้อยลองถามๆดู แต่ไงๆก้อต้องเรียน แถมอาจารย์ก้อคนเดิม เรียนช้าเรียนเร็วไงๆก้อต้องเรียน แม่งก้อเรียนไปเลยและกันขอรับ ไม่เห็นจะเท่าไรเลยตัวนี่ ก้อแค่ยาก งานเยอะ แค่นั้นเอ๊ง TT________________TT โดยส่วนตัวของข้าน้อยเองก้อไม่เคยเรียนภาษาคอมอะไรกับชาวบ้านเค้าเลย ไม่รู้ว่าจะรอดหรือเปล่า แต่ก้อนะมีกำลังใจจาก 201 ที่เก็บเอมาจากอ.โอภาสแล้ว

 

นรกต่อมาก้อ EC 4 ตัว อันนี้ถือว่าเป็นประตูสู่นรกมากกว่า เพราะตามความคาดหมายของข้าน้อยเห็นว่าหลังจากนี่เทอมนึงจะเจอวิชาคณะประมาณ 3-4 ตัวเป็นอย่างน้อยต่อเทอม ตามที่ข้าน้อยจัดไว้ก้อเป็นเช่นนั้นแหละขอรับ ตอนนี้ก้อยังตอบไม่ได้หรอกขอรับว่านรกหรือไม่ แต่คาดว่าน่าจะนรกเท่านั้นเอง เหอๆๆ

- EC311 หลักสามนี่บังคับสุดๆ ต้องเกินซีอีก ไม่รู้จะไหวป่าว ทั้งๆที่พอเรียนหลักหนึ่งกะหลักสองแล้วรู้สึกว่าชอบจุลมากกว่ามห แต่ได้ข่าวมาว่าหลักสามเรียนยากกว่าหลักสี่ แต่สอบหลักสี่โหดกว่า เอาเหอะ วิชาคณะเราไม่มีง่ายอยู่แล้ว มีแต่ถนัดกับไม่ถนัด T^T

- EC330 นโยบายการเงินที่เรียนตอนหลักสองก้อว่ายุ่งๆแล้ว ตัวเริ่มต้นหมวด 300 นี่ก้อไม่รู้ว่าจะเป็นเยี่ยงไรขอรับ

- EC350 ระหว่างประเทศที่น่าสนใจอีกตัวขอรับ

- EC363 Gender Economics พูดได้แค่ว่า อาจารย์เป็น femenism สะกดถูกป่าวฟะ ช่างมันเหอะ รู้แค่นั้นจริงๆขอรับ ที่เหลือไม่รู้อะไรเลย แต่ที่แน่ๆพี่เป๊กท่านจะเสด็จมาเรียนด้วยขอรับ ข้าน้อยควรดีใจหรือเสียใจดีขอรับ -*-

 

ตัวสุดท้ายของเทอมหน้าก้อ EL341 ตอนแรกก้อคิดว่าคงไม่เท่าไร อิงค์ตัวสุดท้ายที่ต้องทนเรียน แต่พอได้มาคุยกะปอย แมงโม้ โอ้พระเจ้า มันยากมากขอรับ ศัพท์ก้อขุดมาจากไหน อ่านไม่ออกซักกะตัว เทอมหน้าต้องเรียนห้องเดียวกะแอมแปร์อีก โดนมันเหยียบตายแน่ๆอ่ะ ได้เห็นกันแน่ๆขอรับ เพนกวินจักรพรรดิเหยียบพยูน เหอๆๆ

 

และนรกอีกอย่าง เทอมหน้าต้องเห็นหน้าไอ้กิ๊ฟ โจ๊ะเอ๊ะจนอิ่มแน่ๆขอรับ 330 363 IS EL ห้องเดียวกันหมด ส่วน 311 350 ยังไม่แน่นอนเรื่องห้อง ถ้าได้อยู่ห้องเดียวกันก้อ เบื่อหน้ากันแน่ๆขอรับ -*- แต่ไม่เป็นไร แกน่ารักให้อภัย 55+

 

 

 

สุดท้ายก้อไม่ขอบอกและกันว่าจะอัพอีกทีเมื่อไร เอาเป็นว่าถ้ามีอารมณ์ก้อจะอัพ (ปีหน้าแน่ๆอ่ะ)

ร้างราการอัพสเปชนานอีกตามเคย - -" ไม่รู้ทำไมเหมือนกันขอรับ แบบไม่ค่อยมีเวลาจับคอมนานเท่าไรแล้วมั้ง (เหอๆๆ ข้ออ้างจริงๆเลยขอรับ)

 

 

คราวนี้จะมาแสดงความยินดีกับตัวเองขอรับ 55+ ในที่สุดไทยก้อเอา Sad Movie เข้ามาฉายแล้ว เย้ๆๆๆ ดีใจมากมายขอรับ มาในชื่อไทยว่า "อีกนิยามรัก"

แถมจะมี Meet 'n Greet กับสี่ดาราแสดงนำเรื่องนี้ด้วย เอิ๊กๆๆๆ ลีกีวูกะชินมินอาตัวเป็นๆขอรับ ข้าน้อยยังวาดภาพไม่ออกเลยว่าตัวเป็นๆจะน่ารักขนาดไหนกัน -///-

 

 

แบบว่าแอบแปลกใจอยู่เหมือนกันนะขอรับ ที่เมืองไทยเอาเข้ามาเร็วพอสมควร สงสัยจะเป็นเพราะความยิ่งใหญ่ของหนังที่รวมเอานักแสดงดังๆเอาไว้ตั้ง 8 คน แหะๆๆ แถมข้าน้อยเอามา trailer มาลงไว้ในสเปชตั้งแต่เดือนที่แล้วอีก

 

 

อ่อ สำหรับผู้ที่สนใจจะไปดูหนังเรื่องนี้นะขอรับ อย่าลืมหยิบทิชชู่ติดตัวไปด้วยนะขอรับ

 

 

กำกับโดย Kwon Jong-Kwan
นำแสดงโดย

ซาแตฮุน( My Sassy Girl ,My Girl & I )

อิมซูจอง ( A Tale of two Sisters )

ซันแตยอง ( Ghost Lives )

ยอมจองอา ( The Big Swindle )

ชินมินอา (A Bittersweet Life , Punch )

จังวูซุง( Mutt Boy and A Moment to Remember)

ลีกีวู ( The Classic, A Love to Kill)
ประเภท Drama-Romance
วันเข้าฉาย 27 กรกฏาคม 2549


เรื่องย่อ

บทสรุปเรื่องราวของความรัก มีอยู่ 2 ทาง คือผิดหวังหรือสมหวัง บางครั้งความรักจะยังอยู่กับคุณ แม้ว่า..คนที่คุณรักนั้นจะไม่ได้อยู่กับคุณอีกต่อไปแล้วก็ตาม Sad Movie - อีกนิยามรัก บอกเล่าเรื่องราวประสบการณ์ความรัก 4 รูปแบบที่จบลงด้วยการแยกทาง


I love you

พนักงานดับเพลิงอายุ30ปี เลือกแหวนให้แฟนสาวหวังว่าจะอยู่กับเธอตลอดไป

“ฉันขอโทษที่สาย”
จินวู(Jib-woo)พนักงานดับเพลิงเลือดร้อนเต็มไปด้วยหน้าที่ ผู้ซึ่งไม่เคยชินกับความรักเขาวางแผนจะขอเธอแต่งงานในแบบที่เธอจะไม่มีวันลืม

“ฉันรู้สึกถึงคุณฝ่ายเดียว”
ซู-จุง(Soo-jung)นักพยากรณ์อากาศ แฟนสาวของพนักงานดับเพลิง ผู้ซึ่งรอให้ฝนตกทุกวัน

I Understand

เด็กหนุ่มเฉื่อย และผู้หญิงที่รักเค้าอย่างสุดซึ้ง เริ่มเห็นความรักระยะยาวของเขาทั้งสอง....เริ่มเย็นชา

 

“ ถ้าฉันสามารถทำให้เธอกลับมาได้ ฉันไม่สนหรอกว่าจะมีใครอีกกี่คนต้องแยกกัน”
ฮา-สัก (Ha-Seok) ในปีที่3ของการเรียนที่ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย เขารอดชีวิตจากการต่อยมวยหรือจริงๆแล้วเบื้องหลังมันมาจากการจ่ายเงินของแฟนสาว และเมื่อไม่นานนี้เขาเพิ่งเปิดบริษัทแห่งการแยกทาง

 

“ เพื่อช่วยคนให้เลิกกับคู่ของตน  รัก....ไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว เลิกกันเถอะ ”
ซุก-ฮุน Sook-hyun ทำงานเป็นพนักงานเก็บเงินที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตมา3ปี และเธอขาดแคลนประสบการณ์ความรักตลอดระยะเวลาทั้ง3ปีนั้น มีบุคลิกเป็นผู้ยึดมั่นในความจริง เงียบและสุขุม

I’m sorry

เด็กชายวัย8ขวบ ผู้ปรารถนาการโอบกอดของแม่ ต้องทะเลาะกับแม่ที่มีงานยุ่งตลอดเวลา

 

“ สัญญากับแม่นะ..ลูกจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว ลูกจะเป็นผู้ใหญ่ ”
จู-ยัง Ju-young นักออกแบบภายในที่มีชื่อเสียงเพราะความสามารถของเธอ แม่ที่ไม่เคยว่าง แม่ที่ไม่เคยมีเวลาไปส่งลูกที่โรงเรียนเลย

 

“ แม่..อย่าไป..อย่าไป”
Hwi-chan เด็กประถม 2เด็กผู้ชายที่จริงๆแล้วเป็นเด็กดีและเป็นเด็กที่น่ารัก แต่จะแสดงอาการโกรธทุกครั้งที่แม่ของเขาไม่ได้อยู่ด้วยแถวนั้น

Thanks

ฝันถึงรักครั้งแรก ผู้หญิงหูหนวก ผู้ซ่อนบาดแผลบนหน้าของเธอที่ติดตามเขามาจากอดีต

 

“ ไม่เป็นไร...พวกเขาพูดว่ารักครั้งแรกไม่มีจริง ”
Se-eun คนแต่งเป็นสโนไวท์ในสวนสนุก หญิงสาวซึ่งแบกบาดแผลจากการถูกไหม้บนหน้าของเธอ ผู้หญิงหูหนวกกับบุคลิกสดใสร่าเริง และเฉลียวฉลาด....ยังมีบางอย่างที่ฉันต้องการจะบอก !

" ขอโทษนะ... แต่ชั้นกำลังจะไปเรียนต่อต่างประเทศ "

Sang-kyu จิตรกรอิสระที่วาดรูปตามท้องถนนและในสวนสนุก ใช้ทุกวิถีทางในการตามหาผู้หญิงที่หนีเขาไป

เกี่ยวกับภาพยนตร์

ประสบการณ์ความรัก 4 รูปแบบที่พบจุดสรุปคือ การแยกทาง และพบกับความผิดหวัง

ประสบการณ์การแยกทางกันระหว่าง 4 คู่รัก โดยใช้ตัวละครหลักที่นำนักแสดงเจ้าบทบาทของเกาหลีทั้ง 8 คน มาแสดงเรื่องราวที่จะทำให้คุณเข้าถึงความรู้สึกที่ละเอียดอ่อนนั้น ก่อให้เกิดหนังที่มีจุดเด่นเฉพาะที่มีองค์ประกอบที่ผิดธรรมดาในหนังที่สมบูรณ์แบบเรื่องนี้ ซึ่งชมเรื่องนี้เหมือนได้ชม 4 เรื่องในภาพยนตร์เพียงเรื่องเดียว Sad Movie อีกนิยามรัก จะนำพาผู้ชมทุกท่านให้หัวเราะ และร้องไห้กับความสามารถหลากหลายของตัวละคร และออกจากโรงหนังด้วยหัวใจที่อบอุ่น และได้รับรู้ความรู้สึกใหม่ของการค้นพบตัวเอง

ผู้กำกับ Kwan Jong-Kwan

“ เรื่องราวที่เต็มไปด้วยความจริงเกี่ยวกับความอบอุ่น และร่าเริงของคนที่มีประสบการณ์แยกทางกัน ” ฉันต้องการจะบอกเรื่องราวอย่างตรงไปตรงมาและเรียบง่าย เหมือนกับชื่อเรื่อง Sad movie ผู้กำกับ Kwon Jong-kwan ผู้ซึ่งมีความสนใจในประเภทของหนังสั้น 28ตุลาคม 1979 จากเรื่อง a Sunny Sunday1999 และในปี 2000จาก Uncle Bar at The Barbershop
ใน Sad Movie อีกนิยามรัก เขาจะใช้ทักษะการกำกับที่ได้ปรับให้สอดคล้องเป็นอย่างดีในการบอกเล่าเรื่องราวที่จะให้ทำให้คุณรู้สึกอบอุ่น และสุขใจแม้ว่าสุดทางรักนั้นคนที่คุณรัก ไม่ได้อยู่กับคุณอีกต่อไปแล้วก็ตาม

 

 

 

 

และอย่างที่บอกไว้ตอนต้นว่าจะมี Meet 'n Greet กับสี่นักแสดงนำของเรื่อง เท่าที่ได้ข่าวมาก้อจะมี จังวูซุง อิมซูจอง ชินมินอา และลีกีวูขอรับ >w< ในวันเสาร์ที่ 22 กรกฎาคม 2549 ที่ SFX เซ็นทรัลลาดพร้าว โดยแฟนคลับ 370 คนเท่านั้นที่จะได้มีโอกาสใกล้ชิดกับนักแสดงคนโปรดพร้อมชมภาพยนต์รอบพิเศษก่อนใคร (หลังข้าน้อยขอรับ 55+ ซื้อแผ่นมาดูก่อนหน้านี้นานแล้วขอรับ) โดยจะพบกับกิจกรรมกมรแจกบัตรได้ที่โรงภาพยนต์ในเครือ SF SFX ทุกสาขา และจาการเล่นเกมส์เพื่อลุ้นบัตรตามสื่อต่างๆ ได้ตั้งแต่ต้นเดือนกรกฎาคมเป็นต้นไป แต่ปัญหาอยู่ที่ว่าข้าน้อยจะได้บัตรมาหรือขอรับ T^T rare item มากมายเลยขอรับ อยากได้ๆๆๆ ข้าน้อยอยากเห็นชินมินอากะลีกีวูตัวเป็นๆอ่ะขอรับ TT_________________TT

 

 

 

 

แหะๆ ส่วนเรื่องรับน้อง เดี๋ยวข้าน้อยจะเอามาอัพอาทิตย์หน้านะขอรับ (ไม่ได้อัพแง๋มๆๆ ถ้าพูดแบบนี้) แบบว่าอาทิตย์นี้พวกพี่ปีสามจะมาเลี้ยงข้าวน้องๆไงขอรับ จะได้อัพทีเดียวเลย 55+

 

 

แถมอีกนิดขอรับ HBD นะไอ้ต่าย ข้าน้อยให้ของขวัญตั้ง 5 ชิ้น แต่เล่นชื่นชมของขวัญชิ้นสุดท้ายแค่ชิ้นเดียว แถมเป็นชิ้นที่เก็บเอาไว้ไม่ได้อีกอ่ะ แง่มๆๆ แอบน้อยใจนะขอรับ (เอิ๊กๆๆ แต่แอบอิจฉาเช่นเดียวกัน อยากได้แบบนี้มั่งอ่ะ ><)

 

 

P.S Photo อัพแล้วนะขอรับ เป็นเรื่องราวของหนุ่มหล่อยิ้มละลายใจคนล้าสุดของข้าน้อยเองขอรับ -///-

 

แหะๆ หลังจากที่อยู่ดีๆข้าน้อยก้อเกิดอารมณ์บ้าหนังเกาหลี ก้อเลยเกิดอารมณ์บ้าสั่งมาสองเรื่อง -*- แบบว่าตอนแรกกะรอแจ๊คก่อน แต่ก้อนะขอรับ ความอยากมันคลอบงำไงๆก้อไม่รู้จิ ที่สั่งมาก้อมี A love to kill ที่ช่องเจ็ดกำลังจะเอามาฉาย ที่นู๋เรนเล่นกับชิน มินอา กับ Taste sweet love ที่ลีวานสุดที่รักของข้าน้อยเล่นยังไงขอรับ  - 3- แบบว่าตอนของมาถึงก้อนั่งคิดตั้งนานว่าจะดูเรื่องไหนก่อนดี แต่แล้วสุดท้าย การต่อสู้กันระหว่างนู๋เรนกับลีวาน เรนก้อเป็นฝ่ายชนะ 55+

 

ก่อนที่จะดูเรื่องนี้ หลายคนก้อท้วงข้าน้อยแล้วว่ามันไม่หนุก ไม่น่าดูหรอก เครียดมากๆ แต่แหม เพื่อนู๋เรน ข้าน้อยทำได้ขอรับ - -" พอข้าน้อยเอาแผ่นใส่เครื่อง เปิดเรื่องมา โอ้ งงขอรับ มีเอ็มวีก่อน โดยบ๊กกุ (นู๋เรนขอรับ) นอนอยู่บนทุ่งหญ้า และอึนซุก (ชิน มินอา) นอนอยู่บนชายหาด พยายามยื่นมือจับกันให้ได้ แต่แล้ว... ก้อตัดเข้าหนังกันเลย 55+ เปิดมาก้อมีลูกสาวเจ้าของธนาคารจะมาโดดน้ำฆ่าตัวตายเพราะบ๊กกุไม่รัก (แหะ นู๋เรนอย่างเซอร์ขอรับ ไว้หนวดไว้เคราซะข้าน้อยแทบละลาย -///-) ส่วนนางเอกก้อเป็นดารานางแบบชื่อดัง ที่น่ารัก ใจดี เพอร์เฟคไปซะหมด แต่เมื่อ 5 ปีก่อน คนรักของเธอ มินกุ (พี่บ๊กกุนั้นเอง T^T) ก้อได้จากเธอไปโดยไม่บอกอะไรเธอเลย ไม่ว่าอึนซุกจะพยายามติดต่อ ตามหาเท่าไร ก้อไม่เคยเจอมินกุเลย บ๊กกุเองก้อโดนมินกุทิ้งเมื่อ 10 ปีที่แล้ว และก้อตามหาตัวอยู่เช่นกัน แต่ในเวลา 10 ปีที่แยกกันนั้น บ๊กกุเคยมีเรื่องจนทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งถูกไฟลวก บ๊กกุก้อเลยอยู่ดูแลผู้หญิงคนนั้น ซึ่งก้อคือดาจอง (แบบว่าเห็นความรักเป็นบุญคุณที่ต้องทดแทน T^T)

 

 

จนวันหนึ่ง เพื่อนบ๊กกุก้อได้หาตัวมินกุเจอและได้พาเค้าทั้งสองมาพบกัน แต่แล้วมินกุก้อดันมาโดดตึกลงมาต่อหน้าต่อตาของบ๊กกุ โดยเบื้องหน้าของเค้าคือทีวีจอยักษ์ที่กำลังประกาศงานหมั้นของอึนซุกกับฮุนซุน (พระรองนั้นเองขอรับ รู้สึกจะเล่น the Classic) เนื่องมาจากในงานเลี้ยงฮุนซุนพยายามที่จะช่วยอึนซุกเพราะว่าเธอเมา แต่ไหงกลายมาเป็นข่าวฉ่าวไปได้

 

  

ด้วยความที่พี่ชายเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งพ่อ แม่ พี่ชาย สวรรค์ ความสุข T^T บ๊กกุจึงหาทางแก้แค้นอึนซุก เพราะคิดว่าหล่อนเป็นคนทิ้งมินกุไป จนทำให้พี่ชายต้องมาอยู่ในสภาพมนุษย์ผัก (ถ้าพี่เป็นเหมือเธอไม่ได้ เธอก้อต้องเป็นเหมือนพี่ T^T) ซึ่งพอดีกับเพื่อนของเค้ามาบอกว่าคู่หมั้นของอึนซุกกำลังหาบอดี้การ์ดให้เธออยู่ บ๊กกุจึงรับหน้าที่นี่ทันที จนในที่สุด เค้าก้อได้รับคัดเลือกให้เป็นบอดี้การ์ดของอึนซุก โดยงานแรกที่เค้าได้รับมอบหมายคือ พาเธอมาลองชุดหมั้น แต่ในขณะนั้นเธอดูหนังอยู่ในโรงหนัง  

บ๊กกุได้ใกล้ชิดอึนซุก คอยดูแลเธอ ช่วยชีวิตเธอและพยายามให้เธอหวั่นไหวทุกครั้งที่เจอ โดยทำในสื่งที่มินกุเคยทำให้เธอตอนที่คบกันอยู่ แต่พอเค้าลองถามเธอถึงคนรักเก่า อึนซุกดันบอกว่าลืมไปแล้ว - -" เพราะอึนซุกเองก้อเข้าในผิดคิดว่ามินกุไม่ได้รักเธอเลย เพราะดาจองดันเอารูปคู่ของพวกเค้าที่เคยถ่ายไว้มาแบล็คเมลอึนซุกซะงั้น บ๊กกุเลยยิ่งแค้นและเริ่มแสดงท่าทีว่ารักอึนซุกมากขึ้น จนอึนซุกยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อที่จะมาอยู่กับเค้า แม้กระทั่งหนีงานหมั้น ทิ้งครอบครัวของเธอ ชื่อเสียง เงินทอง ทุกสิ่งทุกอย่าง ขอเพียงแค่มีบ๊กกุอยู่กับเธอเท่านั้น แม้กระทั้งประกาศต่อหน้าสื่อว่าเธอรักบอดีการ์ดของตัวเอง จนเป็นข่าวหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ทุกฉบับบ แต่แล้ว.... บ๊กกุก้อเปิดเผยความจริงออกมาว่าเค้าไม่ได้รักเธอ ทุกสิ่งที่ทำไปเป็นเพราะต้องการแก้แค้นให้พี่ชาย เค้าเพียงแค่ต้องการทำลายชีวิตของเธอ และไม่เคยรักเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว T^T

 

 

เมื่อบ๊กกุสารภาพความจริงออกมาทั้งหมด ก้อกลับไปโรงพยาบาลเพื่อไปบอกพี่ชายว่าเค้าได้แก้แค้นสำเร็จแล้ว แต่ทำไมถึงไม่มีความสุขเลย เค้าไม่น่าที่จะมาหลอกผู้หญิงคนนี้ว่ารักเลย T^T ทางอึนซุกเองก้อได้แต่คิดว่าทั้งหมดเป็นเพียงแค่ความฝัน พอตื่นมาก้อคงเจอเปรู (เป็นตุ๊กตาใช้แทนตัวบ๊กกุเพราะตัวดำปี๋ เหมือนบ๊กกุที่ไม่รู้ว่าเป็นบอดี้การ์ดหรือนักฆ่ากันแน่) 

 

 

 

แต่แล้วในที่สุด บ๊กกุก้อได้รู้ความจริงว่า อึนซุกไม่ได้ทำผิดต่อมินกุ ที่เค้าทั้งสองต้องเลิกกันเป็นเพราะแม่เลี้ยงของอึนซุกขอให้เลิกกันเพราะอึนซุกกำลังเป็นดารา และมินกุก้อเป็นฝ่ายทิ้งเธอมาก่อนอย่างไม่มีเยื่อใย แต่บ๊กกุก้อไม่ได้คิดที่จะกลับไปรักเธอเหมือนเดิม เพราะเค้าโทษว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นความผิดของเค้าคนเดียว หลังจากความจริงเปิดเผย อึนซุกก้อมาเยี่ยมมินกุทุกวัน (แม้จะไม่มีเงินเลยก้อตาม เพราะทางบริษัทฟ้องเรียกค่าเสียหายจากเธอ) บ๊กกุไม่สามารถที่จะทนเห็นเธออยู่กับมินกุได้เลยย้ายห้องของมินกุโดยไม่ให้ใครบอกเธอ

  

จนเวลาผ่านไปเกือบปี อึนซุกก้อได้พบกับบ๊กกุอีกครั้งเพราะรถเธอเสียเลยเอามาซ่อมที่อู่ที่บ๊กกุทำงานอยู่ พอเธอถามถึงมินกุ บ๊กกุก้อบอกไปว่าเค้าตายไปแล้ว แต่อึนซุกดันเก็บมือถือของบ๊กกุได้และได้เห็นแบ็คเป็นรูปคู่ของบ็กกุกับมินกุก้อเลยจะเอามือถือไปคืนที่บ้านบ๊กกุ และก้อได้พบกับมินกุที่สามารถขยับตัวได้บ้างแล้ว ทางมินกุเองก้อมีความสุขมากขึ้นเมื่ออึนซุกมาอยู่ดูแลเค้า อึนซุกเลยขอดูแลมินกุเอง และพาเค้ามาอยู่ที่บ้านบนภูเขาแห่งหนึ่ง บ๊กกุเองก้อยอมตามใจพี่ชาย และยอมรับว่าเค้าคงไม่สามารถแยกทั้งสองออกจากกันได้ T^T

 

 

แต่มินกุเองก้อรู้ว่าหัวใจของอึนซุกไม่ได้อยู่ที่เค้าแล้ว เธอได้มอบใจไปให้บ๊กกุหมดแล้ว ที่เธอมาอยู่กับเค้าเป็นเพราะต้องการชดใช้ความผิด มินกุเลยอาละวาดทำร้ายร่างกายอึนซุก แต่อึนซุกเองก้อยอมทนมาตลอด ฝ่ายฮุนซุนเองก้อรู้สึกผิดต่ออึนซุก เพราะถ้าเค้าไม่ประกาศหมั้นออกไปกะทันหัน (เพราะเห็นแก่ประโยชน์ที่จะเกิดขึ้น) มินกุก้อคงไม่เป็นอย่างงี้ บ๊กกุก้อคงไม่มาแก้แค้น อึนซุกก้อคงไม่ตกต่ำถึงเพียงนี้ เค้าจึงพยายามทุกวิถีทางให้อึนซุกกลับมาเข้าวงการอีกครั้ง แต่เธอเองก้อปฎิเสธเค้า 

  

และเมื่อบ๊กกุกับอึนซุกมาพบกันอีกครั้ง ทั้งสองต่างก้อเก็บความรู้สึกที่มีต่อกับเอาไว้แทบไม่ไหว จนอึนซุกถามขึ้นมาว่า เรามาตายด้วยกันไหม แล้วเดินไปกลางถนนซึ่งมีรถกำลังวิ่งมาด้วยความเร็ว บ๊กกุเองก้อรีบวิ่งเข้ามากอดเธอไว้และพร้อมที่จะตายไปพร้อมกันเธอ แต่แล้วรถคันนั้นก้อเบรคทัน ทั้งสองรอดชีวิต (ดูสิ ขนาดเราจะตายด้วยกันยังทำไม่ได้เลยเปรู T^T) พอกลับมาถึงบ้านมินกุก้อร้องไห้โวยวายและพูดอยู่แค่ว่า อย่าไปๆๆ แล้วจับมือของทั้งสองคนไว้ (คงอยากให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกันแต่พูดได้แค่นี้ -*-)

  

จนเช้าวันหนึ่ง มินกุไม่ขยับ ทั้งคู่เลยรีบพาเค้ามาส่งโรงพยาบาล และก้อพบว่ามินกุคงมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน อึนซุกได้ยินก้อเลยเป็นลม บ๊กกุก้อเลยกอดเธอไว้ แต่ครอบครัวอึนซุกมาเห็นเข้าเลยตีบ๊กกุใหญ่เลยเพราะคิดว่าเค้าทำร้ายเธอ ยังคงแก้แค้นเธออยู่ - -"

 

พอมินกุฟื้น เค้าก้อได้บอกความจริงไปว่าเค้ารู้ว่าอึนซุกรักบ๊กกุมาก และขอให้บ๊กกุดูแลอึนซุกให้ดีกว่าเค้า 100 เท่า 1000 เท่า แต่บ๊กกุก้อไม่ยอมสัญญาปล่อยให้มินกุตายจากไป T^T

  

หลังจากมินกุตาย บ๊กกุก้อทำตัวเหลวแหลก เอาแต่หาเรื่องชกต่อยคนผ่านไปผ่านมาจนขึ้นโรงพักแทบทุกวัน อึนซุกเองก้อเอาแต่กิน จนทั้งคู่ได้มาพบกันอีกครั้ง บ๊กกุก้อเลยชวนเธอมาทำเรื่องบ้าๆกันเป็นครั้งสุดท้าย และต่างคนก้อแยกกันไปมีชีวิตของตัวเองอย่างมีความสุข

 

 

บ๊กกุพาเธอมาเล่นหิมะ ทำอาหาร ถามตอบกันไปเรื่อยๆ อึนซุกถามถึงเวลาที่เค้ามีความสุขที่สุด ทุกข์ที่สุด โชคดีที่สุด บ๊กกุก้อตอบว่าเป็นเหตุการณ์ที่เกี่ยวกับพี่ชายเค้าทั้งหมด จนกระทั่งถึงคำถามที่ว่ารักกันตอนไหน อึนซุกบอกว่าเธอรักเข้าหมดหัวใจตอนที่อันตพาลมาลุมทำร้ายบ๊กกุแล้วเค้าใช้ตัวเองบังเธอเอาไว้จนบาดเจ็บปางตาย ส่วนบ๊กกุเอง (ขอร้องไห้ก่อนขอรับ TT_____________________TT) รักเธอตั้งแต่วินาทีแรกที่เจอเธอที่โรงหนัง เพราะเมื่อเค้าสบตาเธอที่เต็มไปด้วยความน่ารัก เค้าก้อไม่อยากสบตาเธออีกเพราะกลัวว่าจะแก้แค้นไม่สำเร็จ

  

จนกระทั่งเช้า ต่างคนต่างแยกทางกันไป บ๊กกุพยายาใช้ชีวิตให้ดีที่สุด เค้ากลายเป็นเชมเปี้ยนมวย ทำงานที่อู่จนมีรายได้มากที่สุด อึนซุกเองก้อกลับเข้าวงการ หาเงินเยอะ มีความรัก และกำลังที่จะแต่งงานกับฮุนซุนอีกครั้ง แต่แล้วเธอก้อทนคิดถึงบ๊กกุไม่ไหว และได้หายตัวไป ฮุนซุนเลยมาตามหาที่อู่ และบอกว่าเค้าได้ตามหาทุกที่ที่เธอน่าจะอยู่แล้วแต่ก้อไม่พบเลย เลยคิดว่าน่าจะอยู่กับบ๊กกุ

 

พอได้ยินแล้วบ๊กกุก้อรีบออกไปทันที ตรงไปยังบ้านบนภูเขาที่เค้าเคยชวนเธอมาทำเรื่องบ้าๆกัน และออกตามหาเธอท่ามกลางความหนาวของพายุหิมะ จนให้ที่สุดก้อได้พบเธอ เค้าได้ให้ความอบอุ่นแก่เธอจนหมด พอเช้า ทั้งคู่ก้อได้อยู่ด้วยกันตลอดไป TT______________________TT

 

 

แบบว่าข้าน้อยไม่ได้ร้องไห้เพราะหนังเกาหลีมานานมากแล้วขอรับ พอมาดูเรื่องนี้ โอ้ ข้าน้อยร้องจนนั่งนิ่งๆน้ำตาก้อไหนเอง จนข้างหนึ่งไหลไม่หยุด ส่วนอีกข้างไม่ไหลเลย ดูจบปวดตามากๆ แต่ไม่บวมนะขอรับ แถมปวดหัวตุ๊บๆเลยด้วย ไม่น่าเชื่อว่าข้าน้อยจะเป็นได้ถึงเพียงนี้ขอรับ

 

 

 

 

 

p.s เรื่องอัพไร้สาระอีกตามเคยขอรับ -*-

พี่แอมแปร์ เดี๋ยววันที่ 7 จะฝากใครซักคนที่ไปประชุมไปให้และกัน ทั้ง the Classic และ A love to kill อ่ะขอรับ

 

เอ่อ อีกซักพักช่องเจ็ดจะเอามาฉายแล้ว จะได้ฟังเสียงบ๊กกุเป็นภาษาไทยแล้วขอรับ >3<

หวัดดีขอรับ แหะ แบบว่าไอ้ต่ายบอกให้มาอัพ แต่เมื่อกี้เข้าไปดูบล็อคมันก้อยังไม่เห็นอัพเลย แต่เอาเหอะ ข้าน้อยมีเรื่องอยากอัพ ถึงไม่ยาวมากแต่ก้ออยากจะอัพอยู่ดี -*-

 

เมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมา ข้าน้อยได้ไปเซเวย์สถานที่รับน้องมา ตอนเช้าข้าน้อยอุตส่าห์รีบตื่นเพราะกลัวไปไม่ทันขึ้นรถตู้ที่เช่าไว้ ก้อนัดไว้ที่ป้ายรถเมย์หน้าม.ฝั่งสนามหลวงอ่ะ แบบว่ากลัวรถเค้าจอดไม่ได้อยู่ แต่สุดท้ายตอนเช้าดันฝนตกซะนี่สิ อดขึ้นเรือเลยอ่ะ ต้องมานั่งรถเมล์แถมรถก้อติดยังกับอะไรดี เหอๆ เกือบมาไม่ทันอ่ะ สรุปคนที่ไปเซอร์เวย์ด้วยก้อมี พี่แอมแปร์ เหมียว(น้องแอมป์) ไอ้ต่าย คิว กิ่ง(แฟนคิว) อ๊ะ อั๋นแล้วก้อข้าน้อยเอง

 

ตอนอยู่ในรถก้อ ข้าน้อยนั่งข้างหลังกะอ๊ะแล้วก้ออั๋น แบบว่ามันมักๆ รถมันโดดได้โดดดี โดดตลอดทางเลย (แบบว่าไม่ต้องเสียเงินไปเล่นรถไฟเหาะหรอก แค่จ้างคนนี้มาขับรถตอนไปรับน้องนะ โห สุดยอด ><) แล้วพี่แกแบบว่าโทรสับได้ตลอดเวลา แถมมีท่าจับมือถือในรูปแบบต่างๆที่ข้าน้อยไม่เคยเห็นใครทำได้หลากหลายเท่านี่มาก่อน (ความเจงก้อแอบกลัวนิดๆว่าจะไม่ได้กลับบ้านอ่ะนะ 55+) แถมตลอดการเดินทางยังไม่ฟังเพลงทงบังของไอ้ต่าย ฟังจนเบื่อไปเลย -*- ล้อเล่นนะขอรับ แหะๆ

 

ตอนแรกดูจากในรูปที่แอมป์ส่งมาให้ดู (ความเจงคิวก้อส่งมาให้แอมป์อีกทีอ่ะนะ) ก้อดูไฮโซแล้วนะขอรับ แต่พอข้าน้อยไปเห็นสถานที่เจงๆก้อ โอ้ เงินจะพอหรือขอรับ แบบว่าโรงแรมสูงมักๆ 31 ชั้นอ่ะ โห สูงชิบเลย แต่เอาเหอะ พ่อคิวบอกว่าคุยได้ ไงๆก้อคงอยู่ในงบที่เราพอจ่ายได้อ่ะนะ

 

แล้วก้อมานั่งคุยกันเรื่องกิจกรรม ก้อน่าจะเป็นไปตามที่คุยกันไว้ แต่คงต้องผ่านพี่ๆปีสูงๆก่อนอ่ะ แบบว่าพี่กี๊ฟส่งเมลมาให้ว่าต้องมีพรีเซ็นต์ให้พี่ๆรู้ก่อนด้วย แต่ก้อนะ ไงๆก้อต้องคิดแผนฉุกเฉินไว้ด้วย เผื่อฝนตก รถติด ยางแตกขึ้นมา จะได้ไม่วุ่น

 

เรื่องไม้ไผ่ก้อคงต้องติดต่อกับพี่ๆอีกที เหอๆ ค่าไม้อ่ะก้อถูกอยู่หรอก แต่ค่าส่ง เหอๆแพงชิบเลย แต่ก้อนะ ไม่งั้นเอาขึ้นรถคนที่ไปแสตนบายได้ป่าวฟ่ะ จะได้ลดต้นทุนลงมา ถึงแม้จะนิดหน่อยก้อเหอะ

 

ต่อมาก้อมาแวะเอาท์เล็ต 55+ แบบว่าเดินกับไอ้ต่ายสองตัว เอ๊ย สองคน ไม่รู้จะซื้ออะไรกัน แบบว่าตังค์ก้อไม่ค่อยมีไง เลยมานั่งเล่นกันในห้องกินข้าว แหมไอ้ต่ายก้อดันเลือกที่นั่งติดกับตู้ไอติมฮาเก้นดาสอีก อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก อยากกินๆๆ แต่แพงชิบเลยอ่ะ ถ้วยละ 100 แง่มๆๆ เลยไปกินไอติมเนสเล่ย์โคนละ 20 แทน (55+ สินค้าทดแทนกัน)

 

แล้วหลังจากนั้น ข้าน้อยก้ออ่านนิยายที่แบกมาด้วยจบ เย้ๆๆ ในที่สุดก้ออ่านจบซะที ตอนแรกคิดว่าจะอ่านไม่จบซะแล้ว ก้อนะ รถแม่งกระโดดเก่งยังกับจิงโจ้อ่ะ อ่านแทบไม่เป็นตัวเลย อยากบอกว่านิยายเล่มนี้ชื่อเรื่องกะหน้าปกโคดหลอนเลย แบบว่าคิดว่าต้องน่ากลัวแน่ๆ แต่ข้างในกลับเป็นคดีธรรมดาๆที่หักมุมอยู่พอควร ก้อใช่ได้นะ แต่ไม่น่าถึงขั้นรางวัลเอโดกาวะ รัมโปเลย ก้อไม่หลอนเท่าของพี่แกอ่ะ

 

 

วันต่อมา ก้อวันศุกร์อ่ะนะขอรับ ข้าน้อยก้อต้องไปทำสกินเทสต์ตามที่หมอ (เพื่อนเสด็จพ่ออ่ะ) นัดไว้ แบบว่าต้องไปเอง ที่โรงบาลภูมิพล ยังไม่เคยไปเลยซักครั้ง จะไปถูกป่าวก้อไม่รู้ ตอนขึ้น 114 ก้ออุตส่าห์บอกกระเป๋าว่าถึงแล้วให้บอกด้วย แต่สุดท้ายพี่แกก้อลืม เซ็งเลย พ่อก้อด่าเพราะเลยป้ายมาเกือบ 5 ป้าย แต่ก้อนะ ไงๆก้อขับรถมารับข้าน้อยอยู่แล้วนิ ก้อเลยมาอีกนิดหน่อยเองนะขอรับ - -"

 

พอมาถึงก้อต้องมานั่งรอคิวอีกอ่ะ รอประมาณครึ่งชั่วโมง (ขนาดเค้าลัดคิวให้แล้วนะเนี๊ย -*-) ข้าน้อยก้อเลยอ่านนิยายที่ดองไว้อีกเรื่อง 55+ ยังเหลืออีกตั้ง 8 เรื่องอ่ะ ที่ยังไม่ได้อ่าน เดี๋ยวไปงานสัปดาห์ก้อคงซื้อมาเพิ่มอีก ตอนนี้มีในลิสต์รายการแน่นอนแล้วอย่างน้อย 8 เล่ม -*- ตายแน่ๆๆ ซักพักเค้าก้อเลือกไปวัดความดัน แหะๆ ความดันต่ำอีกตามเคย พยาบาลถึงกับงง ว่าความดันต่ำเกิ๊น ยังเด็กอยู่แท้ๆ แหะๆ - -"

 

พอโดนเรียกเข้าไปทำสกินเทสต์ โอ้ พระเจ้า ผู้ช่วยเป็นผู้ชาย อ๊ากกกกกกกกกกก เจ็บเจงๆด้วยอ่ะ มือหนักชิบเลย ทำเอาแขนข้าน้อยบวมไม่หมด ไม่รู้ว่าบวมเพราะแพ้หรือเพราะแทงเจ็บก้อไม่รู้ -*- โดนเทสต์ไป 31 อย่าง 55+ แขนลายเลยขอรับ ตอนนี้ก้อยังไม่หายเลย โดยเฉพาะอันที่ 20 จำไม่ได้แล้วว่าคืออะไร แต่ตอนนี้มันกำลังบวมเป่งเลยอ่ะ แถมคันยิบๆด้วย ถ้าจะแพ้สุดๆเลยอันนี้ -*-

 

พอหมอสรุปให้ว่าแพ้อะไรบ้าง ก้อนะ ที่รู้ๆอยู่แล้วก้อ ฝุ่นบ้าน ไรฝุ่น แมลงในบ้าน เชื้อรา ขนสัตว์ แหะๆ แบบว่ารู้ๆอยู่แล้วเลยไม่ค่อยแปลกใจ แต่ที่อดอึ้งไม่ได้ก้อ เนื้อหมู อ่ะขอรับ หมอบอกว่าข้าน้อยแพ้เนื้อหมู -*- ข้าน้อยกินมาตั้งเกือบ 20 ปี ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยนะขอรับ หมอก้อบอกว่า พวกเนี๊ยมันจะไม่ออกอาการทันที มันจะสะสมอาการไว้ ทำให้เราแพ้ต่อสภาพแวดล้อมได้ง่าย แหะๆ เออ เชื้อราอ่ะ หมอบอกว่ายีสต์ก้อนับ สรุป ขนมปังข้าน้อยก้อแพ้อ่ะ พวกเหล้า เบียร์ก้อหมัก เหอๆ -*- เซ็งเลยขอรับ

 

ส่วนตอนที่อยู่ที่หอที่มีแพ้ผื่นขึ้นเป็นปื้น ก้อเพราะในห้อง 105 นั้นชื้นเกินไป ทำให้ข้าน้อยที่แพ้เชื้อราอยู่แล้ว อาการหนักขึ้น แหะๆ ส่วนที่แพ้แดดก้อเพราะที่โน้นฝุ่นเยอะด้วย บวกกับอาการที่สะสมมานาน ทำให้กลายเป็นลมพิษเรื้อรัง ทั้งหมอและเสด็จแม่ก้อแนะนำให้ฉีดวัคซีนป้องกัน (ข้าน้อยว่าบังคับมากกว่าอ่ะ) แต่ตอนนี้หมอให้ยามากินก่อน เพราะถ้ายาคุมอยู่ก้อไม่ต้องฉีด แต่เสด็จแม่อยากให้ฉีด เพราะอาการข้าน้อยนับวันจะยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ ดีไม่ดีจะถึงขั้นชอคเอา เหอๆ รุนแรงขนาดนั้นเชียว -*- แต่ถ้าจะฉีด ก้อต้องฉีดทุกอาทิตย์ติดต่อกันเกือบปีอ่ะ (เท่าที่หมอบอก) เหอๆ ตายๆๆ

 

 

เหอๆ อัพแต่เรื่องไร้สาระของข้าน้อยเอง เอาเหอะ -*- แต่เรื่องทั้งหมดนี้เป็นเรื่องเจงนะขอรับ ไม่ได้โกหกเพราะเอพิลฟูลนะขอรับ - -"